De Savoie dwarsen

Dag 3. Rochilles - Pic d'Aigle - Drayères - Névache  22 km 500 m stijgen 1400 m dalen T3, dan T2, dan T1 De tent is doorweekt van de dauw en de mist. Ze blijft dus even staan. Ik begin met een heen en terug naar de Pic d'Aigle. Langs de meest gekende kant is dit een verticaal stuk kalksteen, alleen geschikt voor écht goede klimmers. Langs de discrete kant kan je over een vernuftige reeks brede grasbanden tot ... net onder de top. Heerlijk uitzicht. Op de drukte in de kazerne, op de route van gisteren, op de besneeuwde toppen van de Écrins in de verte, op de drie-eenheid van de Aiguilles d'Arves.  Je mag hier volgens de bordjes bivakkeren tot 9 uur. Maakt niets uit, in deze mist heeft langer laten drogen geen zin. Van Lac Rond en Lac de la Clarée zie ik amper iets. Dit mistweer is iets om nog eens een oude wereldoorlog 2 bunker te verkennen. Die van Seuil des Rochilles is nog in goede staat. Tijdens de afdaling klaart het uit. ...

Dag 2 Valmeinier - Lac Vert - Pas des Griffes - Rochilles  20 km 1550 m stijgen 650 m dalen T2/T3 Het bleef de hele nacht regenen. Tot een uur of 6. Perfecte timing. Klamme broek en t-shirt aantrekken, inpakken, bij twee tassen hete thee en wat muesli, natte schoenen aan en we zijn helemaal klaar... voor een tweede ontbijt. Bij de dorpssuper, die heeft ook vers brood, een hoekje met tafel en stoelen, en nog tien andere dingen. Zoals een stopcontact.  Na dit uitstelgedrag was ik er echt klaar voor. Eerst Valmeinier doorkruisen. Dat ging met een soort fietspad dat helemaal wegblijft van de rijen leegstaande flatjes die nu eenmaal horen bij een skistation.  Bij la Chenalette start het andere Valmeinier : een uitgestrekt wandel- en natuurgebied. Ik was hier al eens, toen links omhoog voor een tweedaagse lus naar les Marches door een vlinderparadijs. Nu volg ik de beek, soms in een kloof met watervallen, soms breed kronkelend door vlakke stukken.  Lac Vert is ...

TGV naar St-Michel de Mauriennne  naar Valmeinier  6 km 800 m stijgen T2 De treinrit liep vlot. Er was even vreemd opkijken toen de trein, nog in Rijsel, een minuut of 20 - 30 stilstond. We hoorden de uitleg pas bij het uitstappen in Lyon : er was tijdens de nacht een groepje schapen op het spoor geraakt. Kijk, met die reden heb ik helemaal vrede bij de start van een wandelweek in de natuur. St-Michel wordt gedomineerd door de bouwwerf van de eeuw. Het is één van de vier toegangen tot een enorme treintunnel die de rit van Parijs naar Turijn met een paar uur moet inkorten en vele duizenden extra containers per dag moet verwerken (die dan niet één per één met diesel vrachtwagens over de Alpen moeten gesleurd worden). Ik laat die bouwwerf, en de snelweg, heel snel achter. Op een kwartier ben je van het TGV station op de berghelling. Ik volg het oeroude muilezelpad naar Valmeinier (de auto's kregen een heel andere weg die aftakt van de weg die was aangelegd naar het fort van de bi...

Vreemde titel. Toch is het zo. Ik vertrek binnenkort naar de Alpen. In de vallei is het nog aan het nazomeren, op de beboste hellingen is het herfst met prachtige gouden kleuren en het spektakel van de bronst van de herten en ver boven de boomgrens, zo rond 2500 m, wordt de eerste winterse sneeuw verwacht. Ik trek naar het gebied van de Mont Thabor. Ik was er al twee keer in de zomer en twee keer begin juni, vóór het seizoen. Hoog tijd om het eens te verkennen ná het seizoen. Vlot bereikbaar met TGV en met paden en routes in alle richtingen. Je kan er heel flexibel inspelen op de situatie van het moment. 

In juni 2024 was ik een week onderweg vanuit Briançon naar Pontcharra. Het doel was om in een zo recht mogelijke lijn enkele massieven van de Alpen te doorkruisen, via zones die specifiek geschikt zijn voor bivakkeren en waar berghutten ontbreken.  Het tweede doel was om dit te doen vóór de start van het wandelseizoen . Dat komt normaal vanaf half juni langzaam op gang. Ik houd enorm van de bergen in dit voorseizoen : het is er onwezenlijk kalm, de bergnatuur ontwaakt en de bloemen zijn op het mooist. De nadelen zijn veel sneeuw, paden die nog niet onderhouden werden, ontbreken van veel services (bussen, winkeltjes, kabelbanen, berghutten, ...) die in de zomer wel open zijn.  Dit doel is vrij aardig gelukt. Voor sneeuw zelfs enorm goed : het voorjaar van 2024 was boven de 2000 m à 2500 m het meest sneeuwrijke van de voorbije 25 jaar.  Zoals steeds had ik voor elke etappe een plan B. Bij onweer of hevige regen werd dat ook toegepast.  Heen en terugreis : met de trei...

Marais des Tavernes - Allevard - Pontcharra 24 km 850 m stijgen 1950 m afdalen En, de klifhanger van gisteren... tromgeroffel,... Het werden de muizen. Bivakkeren in de rustieke jagershut, op een soort beddenbak, waar ik eerst een plastic zeil over drapeerde. Om 4 uur wakker door de muizen en meteen erna door het magnifieke ochtendkoor van de bosvogeltjes. Mooi weer en al bij al een mooie uitloop-etappe met veel Ardens aandoend bos om deze wandelweek te laten eindigen bij een treinstation.  Het eerste stuk van deze dag werd bepaald door het erg zuivere ijzererts dat massaal aanwezig is in dit stukje berg. In de 17e en 18e eeuw was dit de voornaamste ijzerwinning van Frankrijk. Overal gangen en putten : het werd toen gewonnen zoals de Coltan nu in Congo : veel kleine concessies die elk binnen één familie bleven en die dat combineerden met een klein boerderijtje. En op de duur één superkapitalist in Allevard die met de grote winsten ging lopen. En ook, heel opvallend : bijna alle loo...

La Martinette - Crêt du Bœuf - Marais des Tavernes 19 km - 1100 m stijgen - 800 m dalen  Vertrekken uit de knusse warme gîte, deze morgen, was tegelijk erg lastig en zeer simpel. Gewoon iedereen een afscheid toeroepen, de regenkleding aan en hop, vertrekken. De eerste klim was langs een werf van EDF. Ze leggen hier een micro-waterkrachtcentrale  aan (1.2 MW). De plek is ideaal voor hen : de drukbuis komt onder een bestaand wegje langs de beek, en de turbine komt in of vlak bij de centrale van Fond de France die ze toch al hebben. Qua pad is het dit jaar troosteloos natuurlijk.  Na het skistationnetje van Le Pleynet ging het veel beter. De piste naar Crêt du Bœuf is gemarkeerd als winters sneeuwschoenenpad ; ik vond het een erg mooi zomerpad door het bos. Veel aangenamer dan de andere paden die de skipistes dwarsen. Na Crêt du Bœuf (geen koebeest te zien) volg ik de lange kam naar Crêt du Poulet (de Refuge op die plek heeft een kippenren). De mist trok eindelijk open en te...